Hummus

Hummus

Ta prosta pasta (z ciecierzycy z dodatkiem masła sezamowego, czosnku, cytryny i przypraw) cieszy się coraz większym zainteresowaniem i to nie tylko w krajach śródziemnomorskich czy też bliskiego wschodu, ale również w Polsce. Hummus posiada wiele zalet m.in. pasuje do każdego posiłku oraz pozytywnie wpływa na nasz organizm. Przystawka ta jest serwowana na dwa sposoby: jako zmiksowana pasta oraz mieszanka wszystkich składników w całej postaci. A jak powstała ta potrawa?

 Historia hummusu jest bardzo długa, gdyż liczy już 9 tys. lat. Tyle właśnie czasu uprawia się i je ziarna ciecierzycy. Był to bardzo popularna roślina w starożytnym Rzymie i Mezopotamii. Z kolei jej drugi skalnik – sezam, znany był w Asyrii i Babilonii już 2500 lat. p.n.e. szczegóły powstania hummusu nie są do końca znane, jednak krąży na jego temat legenda. Głosi ona, iż owa potrawka była serwowana na dworze Saladyna, sułtana Egiptu w czasach wypraw krzyżowych. Wtedy hummus miał trochę inny skład, gdyż zamiast cytryny dodawano ocet. Ponoć również istnieją wzmianki na temat potrawy przypominającej hummus w Biblii. Pierwsza książka kucharska, która o nim napomyka pochodzi z okresu średniowiecza a dokładniej z XIII wiecznego Kairu. Hummus w takiej wersji jaką znamy dziś jest przyrządzany wg przepisu odnalezionego w XVIII wieku w Damaszku – dzisiejsza Syria.

Czym jest hummus?

Słowo hummus w języku arabskim oznacza dosłownie – ciecierzyca. W oryginale ta potrawa nazywała się – Hummus bi tahini, gdzie tahini to nazwa masła sezamowego. Obecnie hummus znany jest prawie na całym świecie. Szczególną popularnością cieszy się w kuchni tureckiej. Hummus posiada dużą zawartość białka dlatego tak chętnie włączają go do swojej diety wegetarianie. To w dzięki nim stało się głośno o tej potrawie. Mogą go również jeść osoby na diecie bezglutenowej i diabetycy. Rodzice bez obaw mogą go serwować swoim pociechom, gdyż jest on bogaty w witaminy i minerały. Sama już ciecierzyca zawiera kwas foliowy, witaminy z grupy B, które zapewniają wsparcie dla układu odpornościowego.

Jak zrobić hummus?

Wpierw moczy się ciecierzycę  przez całą noc. Na drugi dzień gotuje się ją w wodzie z dodatkiem sody oczyszczonej przez kilka godzin, między 2 a 3. Ziarna są gotowe wtedy, gdy da się je rozetrzeć między palcami. Po wystudzeniu, ciecierzycę miksuje się blenderem razem z tahini(masłem sezamowym). Hummus się uda pod warunkiem, że masa będzie zmiksowana na idealną gładkość. Później dodaje się sok z cytryny, czosnek i przyprawy. Jakie one będą to już zależy od preferencji kucharza. Najczęściej do hummusu dodaje się: oliwę z oliwek, kumin, sumak, chili, pieprz a także posiekaną natkę pietruszki.

Z czym podać hummus?

Spożywanie hummusu w Turcji oraz innych krajach, gdzie jest to potrawa tradycyjna podchodzi pod rytuał. Świeżo przygotowaną pastę rozsmarowuje się na talerzu albo podaje w małej miseczce. Przyprawy dodaje się w trakcie miksowania, ale czasem także na wierzch sypiąc je w ładny wzór. Zazwyczaj hummus podaje się z pitą, ale jako zamiennika można też użyć bagietki, macy, krakersów a także kawałków warzyw. Należy pamiętać, że hummus je się tylko i wyłącznie rękoma, używanie sztućców jest oznaką braku szacunku dla kultury oraz dużym nietaktem. Hummus przyrządza się również z takimi dodatkami:

  • Suszone pomidory
  • Granaty i orzeszki pinii
  • Chili i ziarna słonecznika
  • Mięta
  • Cebula
  • Masło orzechowe
  • Oliwki
  • Pieczona papryka

Niczym hummus?

Każdy kraj ma podobną pastą w swojej ofercie kulinarnej. Najbardziej hummus przypomina jednak grecka pasta o nazwie – fava. Przyrządza się ją z żółtego grochu, oliwy z oliwek, soku z cytryny oraz doprawia solą i pieprzem. Sposób jej przygotowania jest identyczny co do hummusu. Tą potrawą również zajada się prawie cały świat.

Hummus – ciekawy fakty.

  • Hummus posiada niski indeks glikemiczny. Oznacza to, że jest sycący i nie powoduje znaczących skoków poziomu glukozy we krwi.
  • Zawiera dużo żelaza oraz witaminy C.
  • Największy hummus jaki powstał ważył 10 452kg. Do jego przygotowania posłużyło 8 ton ugotowanej ciecierzycy.