Simit

Simit

Simit, zwany tureckim bajglem, powstaje z ze skręconego ciasta oblanego winogronową melasą o nazwie pekmez, a na końcu obsypanego obficie ziarnem sezamu. Rozmiar i tekstura mogą się różnić w zależność, w której części Turcji powstanie simit.

Nazwa simit pochodzi o arabskiego słowa – samīd, które oznacza „biały chleb” lub „dobrą mąkę”. W tureckim mieście Izmir znany jest pod nazwą – gevrek, co oznaczą, „chrupiący”. Miejscem narodzin simitu jest Stambuł roku 1525. Pierwsze pisemne wzmianki dotyczące tego „bajgla” znaleziono w pamiętniku, Evyli Cebeli, który pisała w 1630 roku. Opisuje ona tam 70 piekarni w Stambułem, które pieką simit w tym czasie. Z kolei na obrazach simit pojawił się już w XIX wieku, ukazujących ulicznych sprzedawców z koszami pełnymi simitu.

Czym jest simit?

Chociaż jest on nazywany „tureckim bajglem” to przygotowuje się go trochę inaczej. Pierwsza różnica jest taka, że simitu nie obgotowuje się w wodzie ja tradycyjnych bajgli. Simit piecze się kamiennym piecu, dzięki czemu jest bardzo chrupiący z zewnątrz przy miękkim środku. Tradycyjny simit powstaje z mąki pszennej, wody, drożdży, melasy, soli i sezamu, jako posypki. Ta wersja jest najpopularniejsza w szczególności w Stambule. W innych regionach Turcji możemy się spotkać z simitem z posypką z maku lub słonecznika.

Jak przygotowuje się simit?

W misie miesza się mąkę z solą. Drożdże rozrabia się z cukrem i wodą i zostawia na 15-20 minut aż będą aktywne. Spienione drożdże dodaje się do mąki z solą, wraz z odrobiną wody i oliwy. Ciasto wyrabia się do czasu aż będzie gładkie i elastyczne. Gdy ma ono już zamierzoną konsystencję odstawa się pod przykryciem aż zwiększy swoją objętość dwukrotnie. Zazwyczaj zajmuje to 1-1,5 godziny. Wyrośnięte ciasto wykłada się na stolnice podsypaną mąką. Dzieli się na kawałki poczym formuje długie i cienkie wałki. Składa się je na pół i zaplata by przypominały warkocz. Końce warkocza skleja się ze sobą i zostawia ponownie do wyrośnięcia na jakieś 30-45min. Po tym czasie swoiste bajgle smaruje się winogronową melasą, czasem nawet zanurza w niej w całości. Na koniec zanim jeszcze trafią do pieca obsypuje się je obficie ziarenkami sezamu. Piecze się przez 20-25min aż będą ładnie zrumienione. Po wystudzeniu są gotowe do jedzenia.

Simit – kiedy się serwuje?

Simit jada się w Turcji zazwyczaj na śniadanie. Samego lub z typowymi dodatkami kuchni tureckiej. Na stole obok simitu mogą się znaleźć świeże warzywa (jak ogórki, papryka, pomidory), oliwki, ser, oliwa. Serwuje się go również ze słodkimi dodatkami, miodem, dżemem, konfiturami, owocami. Do popicia podawana jest turecka herbata lub ayran – napój na bazie jogurtu. Na ulicach można spotkać specjalne wózki, z których sprzedaje się wyłącznie simit. Niektórzy sprzedawcy trzymają na głowach tace pełne, simitu, który można samemu sobie sięgnąć. Idą oni ulicami i wykrzykują hasła, które mówią, z jakim produktem mamy do czynienia, oto one:

  • Taze simit – simit został upieczony dzisiaj.
  • Sicak, sicak – – ten okrzyk oznacza, że simit jest bardzo gorący.  
  • Ei yakiyor – simit jest za gorący, żeby wziąć go w dłoń.

Podobne produkty do simitu.

Pieczywo podobne do simitu ma podobny kształt, ale zazwyczaj różni się składem ciasta i dodatkami na wierzchu.

  • Rzymskie Covrigi – słony chlebek w kształcie bajgla/precla z posypką z maku, sezamu lub grubo mielonej soli. Nie używa się do niego cukru.
  • Krakowski obwarzanek – okrągły chlebek, pieczony ze skręcone ciasta. Jest mniej chrupiący niż simit i bardziej słodki.
  •  Bublik – rosyjski odpowiednik simitu. Główna różnica polega na tym, że tutaj ciasta się nie skręca w warkocz.
  • Bajgiel – żydowski chlebek upowszechniony w Stanach Zjednoczonych a w szczególności w Nowym Jorku. Zanim trafi on do pieca ciasto gotuje się przez krótką chwilę.
  • Girde – indyjski chlebek pieczony w na bocznej ścianie pieca Tandoori.

Simit – ciekawostki

  • Simit nadaje się do jedzenia tylko tego samego dnia. Po tym czasie tracą swoją wewnętrzną miękkość oraz teksturę.
  • Podczas tworzenia simitu ważny jest rodzaj mąki, z jakiej powstanie. Ponadto nie można jej zbyt rozwodnić, gdyż będzie to miało wpływ na końcowy efekt.
  • Melasa używana do simitu może być zastąpiona syropem z trzciny cukrowej albo miodem.